Deze zonsondergang is geen romantisch vergezicht, maar een ontleding van licht. In mijn kenmerkende vormtaal breek ik de horizon op in ritme, structuur en spanningsvelden. De kleuren zijn ontleend aan de werkelijkheid, maar in lagen en schakeringen samengebracht tot een nieuwe orde. Het avondlicht wordt hier geen vloeiende overgang, maar een architectuur van warmte, energie en contrast. De zon zakt niet alleen weg — zij explodeert in vorm.